Os contratos OIS descountan un novo apretón monetario en setembro mentres Schnabel advirte que a caída do petróleo non resolve o problema inflacionario

O Banco Central Europeo non deu tregua. Despois de elevar os tipos de interese en 25 puntos básicos na súa reunión do 11 de xuño de 2026 —o primeiro incremento en case tres anos—, os mercados financeiros xa apuntan a un novo movemento antes de que remate o ano. Os contratos de permutas indexadas ao tipo a un día (overnight index swaps, OIS) recollen con claridade estas apostas: unha probabilidade de arredor do 70% de que o Consello de Goberno volva subir o prezo do diñeiro na xuntanza do 23 de xullo ou na de setembro, segundo os datos máis recentes recollidos polas plataformas de seguimento de mercado.

Schnabel non baixa a garda

A voz máis dura do Consello de Goberno, a alemá Isabel Schnabel, volveu mandar un aviso rotundo a principios de xullo. Nunha intervención en Roma, a membro executiva do BCE afirmou que a baixada dos prezos do petróleo non é suficiente para declarar superada a crise inflacionaria. “¿Significa a caída dos prezos do petróleo que voltamos á situación anterior á guerra? Non o creo”, sentenciou Schnabel, insistindo en que a inflación subxacente se mantén elevada e as presións sobre os prezos persisten con forza. Esta postura consolida a tese de que Frankfurt non descarta novas medidas de endurecemento monetario no que resta de exercicio.

O BCE xa revisou ao alza as súas proxeccións de inflación para 2026, que agora sitúa na media do 3,0% para este ano, con 2,3% para 2027 e un retorno ao obxectivo do 2,0% non antes de 2028. A inflación subyacente tamén preocupa: rexistrou o 2,5% en 2026 e 2027 segundo as proxeccións dos expertos do Eurosistema. Ao mesmo tempo, o crecemento económico da eurozona foi revisado á baixa, cun PIB que podería quedar en apenas o 0,4% anual en 2026 tras as correccións estatísticas de Eurostat, que situaron o primeiro trimestre en terreo negativo.

O euríbor, barómetro da presión

O euríbor a 12 meses, a referencia para a maioría das hipotecas variables en Galicia e no conxunto do Estado español, situouse en xuño no contorno do 2,8%, reflectindo o endurecemento das condicións financeiras que o propio BCE e Goldman Sachs xa identificaron como un factor que está a actuar antes mesmo de que se materialicen novas subidas. O incremento interanual é de preto de 70 puntos básicos, o que supón un impacto real e directo sobre as familias con préstamos hipotecarios referenciados a este indicador. Segundo os analistas de CaixaBank Research, os mercados financeiros chegaron a descontar entre dúas e tres subidas de tipos en 2026, o que levaría o tipo de depósito ata o intervalo do 2,50%-2,75%.

Galicia, no ollo do furacán

Para a economía galega, este escenario monetario ten consecuencias moi concretas. O encarecemento do crédito afecta de forma directa ás pemes industriais —columna vertebral do tecido produtivo galego, con sectores como o automóbil en Vigo, o naval, o agroalimentario ou o textil— cuxa capacidade de financiamento se contrae á medida que os tipos ascenden. A última enquisa de préstamos bancarios do BCE xa detectou un endurecemento das condicións de crédito en 2026, tanto pola restrición dos estándares de concesión como por unha menor demanda. As entidades financeiras con presenza en Galicia trasladan ese custo maior ás empresas e ás familias que precisan financiamento.

Nun contexto en que a economía galega depende en boa medida de sectores exportadores e de empresas familiares con escasa marxe para absorber incrementos nos custos financeiros, a perspectiva de novos encarecementos é unha noticia preocupante. As pemes, que non teñen acceso ao mercado de bonos corporativos, son as máis vulnerables. A isto engádese que os fogares con hipotecas variables, en especial nas cidades de Vigo e A Coruña, verán como a revisión anual do euríbor eleva as súas cotas mensuais nun momento en que o poder adquisitivo xa está castigado pola inflación enerxética.

Política monetaria sen perspectiva social

Desde unha perspectiva crítica, cómpre sinalar que a resposta do BCE ao choque inflacionario non distingue entre as causas estruturais da inflación —fundamentalmente o prezo da enerxía e as dinámicas especulativas nos mercados de materias primas— e a demanda interna. Subi-los tipos nun contexto de crecemento feble ou negativo, como o que viviu a eurozona no primeiro trimestre de 2026, supón castigar a quen menos responsabilidade ten na formación dos prezos: as clases traballadoras, as pemes e as familias. Os beneficios extraordinarios das grandes corporacións enerxéticas, que se nutren do encarecemento do petróleo, non son abordados pola política do BCE. O instrumento monetario resulta, como tantas veces, un martelo que cae sobre os máis febles.

A próxima reunión do Consello de Goberno está prevista para o 23 de xullo de 2026. Os datos de inflación de xuño —que amosaron unha baixada ata o 2,8% xeral na eurozona— dan certo respiro, pero non son suficientes para que voces como a de Schnabel ou o gobernador lituano Gediminas Šimkus descartes novos incrementos. Galicia, como sempre, recibirá as ondas dun tsunami que se orixina en Frankfurt pero que rompe nas facturas, nas hipotecas e nas contas de resultados das empresas galegas.