A Sección 301 substituirá o 24 de xullo á temporal Sección 122, sen límite de prazo nin de tipo, cunha taxa de até o 12,5% sobre 60 economías
A conta atrás xa está en marcha. O próximo 24 de xullo expira a Sección 122 da Lei de Comercio dos Estados Unidos, o mecanismo de emerxencia que Washington activou en febreiro deste ano tras a sentenza do Tribunal Supremo que invalidou os aranceis impostos baixo a IEEPA. Pero ningunha empresa exportadora galega debería esperar alivio: a administración Trump leva meses preparando un substituto moito máis poderoso e, sobre todo, permanente.
A Oficina do Representante de Comercio dos Estados Unidos (USTR) lanzou en marzo de 2026 dúas investigacións paralelas baixo a Sección 301 da mesma lei. A primeira centrábase na sobrecapacidade industrial en 16 grandes economías; a segunda, no incumprimento da prohibición de importar bens producidos con traballo forzoso en máis de 60 socios comerciais. O 2 de xuño, a USTR publicou os seus resultados e propuxo novos aranceis de entre o 10% e o 12,5% sobre 86 países, que cubrirían o 99,4% de todas as importacións estadounidenses. O prazo para completar as investigacións é o 20 de xullo, catro días antes de que caduque a Sección 122.
A diferenza coa norma actual non é só técnica: é estrutural. A Sección 122 tiña dous límites legais explícitos —un tipo máximo do 15% e unha vixencia de 150 días—. A Sección 301, pola contra, non ten ningún tope de tipo nin ningún límite temporal. Como advirten os analistas comerciais, o 12,5% é unha proposta de partida, non un teito. Ademais, estas taxas aplícaranse por riba de calquera outro arancel xa vixente —incluídos os da Sección 232, que gravan o aceiro e o aluminio ao 50% e os automóbiles ao 25%—, o que pode provocar efectos de acumulación devastadores para determinados sectores.
Para Galicia, a substitución non é un asunto abstracto de política comercial internacional. As exportacións galegas cara a Estados Unidos alcanzaron preto de 491 millóns de euros no período xaneiro-novembro do exercicio anterior, mais xa con caída anual do 23,9%, segundo datos do IGAPE. Os tres grandes piares exportadores son a automoción, o téxtil e os produtos do mar, sectores todos eles que se verán directamente afectados polo novo réxime arancelario.
No sector do automóbil, o escenario é especialmente preocupante. A planta de Stellantis en Vigo, principal motor industrial de Galicia, xa padece a presión dos aranceis da Sección 232, que gravan os vehículos de pasaxeiros ao 25%. A chegada da Sección 301 introduce unha capa adicional de incerteza, particularmente sobre os compoñentes e pezas, que non gozan das mesmas exencións que os vehículos rematados. As exportacións de compoñentes de automoción galega e española a EEUU desplomáronse un 20% o ano pasado, segundo datos recollidos este mesmo 9 de xullo, mentres mercados alternativos como Turquía, Marrocos e Alxeria gañan peso. A situación agravouse pola renegociación do USMCA, que pon en risco a principal vía de escape arancelaria para a industria norteamericana e, por extensión, para os provedores europeos integrados nas súas cadeas de valor.
No téxtil, sector no que Inditex ten en Galicia o seu centro neurálxico mundial, o risco é igualmente significativo. A USTR rexistrou presión de numerosas empresas do sector para conseguir exclusións específicas no proceso de comentarios públicos pechado o 6 de xullo, dada a complexidade das cadeas de subministración globais. Con todo, a dirección política da administración Trump non apunta cara á flexibilidade, senón á permanencia e á escalada.
As conservas de peixe galegas, produto emblemático da industria alimentaria da costa atlántica, enfróntanse igualmente ao arancel xeral do 15% que o acordo comercial UE-EEUU fixou como teito para as exportacións europeas desde o 1 de xullo. Este gravamen encarece os produtos galegos fronte a competidores con menor carga arancelaria, como Marrocos ou Chile, que acceden ao mercado estadounidense en condicións máis vantaxosas.
A Xunta de Galicia chegou a afirmar que o impacto dos aranceis na economía galega sería «limitado», argumentando que EEUU só representa o 2,6% do total das exportacións, uns 800 millóns de euros ao ano. Mais esta lectura tranquilizadora ignora os efectos indirectos: a concentración do risco en sectores estratéxicos como a automoción e o mar, a perda de competitividade relativa fronte a terceiros países, e o efecto arrastre sobre as pemes que subministran ás grandes empresas exportadoras.
Washington acaba de construír un réxime arancelario sen data de caducidade e sen límite de tipo. Para as traballadoras e traballadores das fábricas de Vigo, das conserveiras do litoral atlántico ou das empresas de moda con sede en Arteixo, a pregunta non é se este novo muro afectará á súa economía. A pregunta é canto tempo levará sentir o golpe completo.