Os datos do INE confirman 8,8 millóns de turistas e 13,6 millóns de pernoctacións en Galicia, mentres os prezos hoteleiros suben até un 5% anual
As estatísticas de ocupación turística publicadas polo Instituto Nacional de Estatística (INE) poñen de manifesto que o sector do aloxamento en España mantivo un crecemento sólido ao longo de 2025 e no primeiro trimestre de 2026, cunha tendencia que en Galicia alcanzou cifras históricas. Con todo, os datos esconden unha contradición de fondo que debería preocupar a quen concibe o turismo como un ben común e non como un recurso ao servizo do capital.
Segundo os datos recollidos polo Sistema de Intelixencia Turística de Galicia, dependente da Xunta, Galicia acadou 8,8 millóns de turistas en 2025, dos cales 7,3 millóns pernoctaron en establecementos hoteleiros e extrahoteleiros, un 2,4% máis que en 2024. A rentabilidade do sector da hostalaría incrementouse nun 7%, segundo informou a propia administración autonómica ante o Parlamento galego. Cifras que, sobre o papel, cantan vitoria, mais que esixen unha lectura crítica.
No conxunto do Estado, o INE confirma que as pernoctacións en establecementos hoteleiros creceron un 3,4% en xaneiro de 2026 respecto ao mesmo mes de 2025, superando os 17,3 millóns. En febreiro o aumento foi dun 1,0%, con máis de 18,5 millóns de pernoctacións, e en marzo disparouse até o 5,4%. No acumulado do primeiro trimestre de 2026, as pernoctacións creceron un 3,4% respecto ao mesmo período do ano anterior. Os aloxamentos extrahoteleiros tamén rexistraron incrementos notables: en marzo de 2026 as pernoctacións extrahoteleiras medraron un 5,6%, con especial pulo dos campings (+15,7%) e dos albergues (+15,4%), datos especialmente relevantes para Galicia polo peso do Camiño de Santiago.
Precisamente o Camiño de Santiago funcionou en 2025 como o gran tractor do turismo galego. Con 529.800 peregrinos e peregrinas que recibiron a compostela —un 6% máis que en 2024—, a ruta xacobea dinamiza comarcas do interior e contribúe á desestacionalización, estendendo os fluxos turísticos máis alá dos meses estivais. O turismo internacional, que rozou o 30% do total de visitantes, creceu con forza, cunha presenza destacada de persoas procedentes dos Estados Unidos, Alemaña e Portugal —países cuxa capacidade de gasto reforzou a rendibilidade empresarial do sector—.
Non obstante, esta narrativa de éxito ten gretas que os datos do INE tamén permiten evidenciar. O Índice de Prezos Hoteleiros (IPH) subiu un 4,3% en xaneiro, un 3,9% en febreiro, un 4,5% en marzo e un 4,0% en abril de 2026. En maio, o incremento foi dun 5,0% en taxa anual. A facturación media por habitación ocupada (ADR) pasou de 116 euros en xaneiro até os 122,3 euros en abril, un 4,9% máis que o mesmo mes do ano anterior. O ingreso medio por habitación dispoñible (RevPAR) tamén medrou en todos os meses do primeiro trimestre, acumulando subas de entre o 2,4% e o 5,5%.
Estes incrementos de prezos, sostidos e superiores á inflación xeral, non son inocentes. Supoñen, en termos reais, que os aloxamentos turísticos se fan cada vez máis inaccesibles para a poboación traballadora, tanto galega como do resto do Estado. O turismo social —ese que permite que familias de rendas medias e baixas descansen e viaxen— sofre un proceso de expulsión silenciosa do mercado, mentres o discurso institucional celebra o incremento de ingresos por habitación coma se fose un logro colectivo e non a expresión dun modelo concentrador de riqueza.
En Galicia, ademais, este crecemento turístico non está a ir acompañado dunha política de aloxamento público nin de regulación efectiva das vivendas de uso turístico (VUT), cuxa expansión presiona os alugueiros residenciais en cidades como Santiago de Compostela, Vigo ou A Coruña. O Sistema de Intelixencia Turística da Xunta xa publicou en xuño de 2026 un informe sobre vivendas de uso turístico, mais a administración autonómica segue a apostar por un modelo de crecemento cuantitativo antes que por garantir a habitabilidade dos núcleos urbanos e rurais para as súas veciñas e veciños.
O emprego xerado polo sector —estimado en máis de 123.000 postos de traballo en Galicia— tampouco é alleo á precariedade estrutural que caracteriza a hostalaría: contratos de tempada, parcialidade non desexada e brecha salarial de xénero nunha actividade onde as mulleres representan a maioría da man de obra. Celebrar o crecemento turístico sen atender estas condicións laborais é facer un flaco favor á xustiza social.
As estatísticas do INE son útiles e necesarias. Pero deben ser lidas con ollada crítica: crecemento non é sinónimo de benestar, e rentabilidade empresarial non equivale a distribución equitativa da riqueza. Galicia precisa un modelo turístico que poña no centro os dereitos da cidadanía, a conservación do territorio e a calidade do emprego, non só os ingresos por habitación dispoñible.