Trump declara o alto o fogo ‘rematado’ tras novos ataques no Estreito de Ormuz. O Brent sobe a 78 dólares e o gasóleo volvería afogar á flota galega.
A fraxilidade dun acordo que nunca chegou a ser sólido derrubouse esta semana de forma estrondosa. O presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, declarou o alto o fogo con Irán «rematado» durante a cúpula da OTAN en Ancara (Turquía), despois de que Irán atacase tres buques comerciais no Estreito de Ormuz. A resposta militar estadounidense foi inmediata e desproporcionada: o mando central do exército norteamericano (CENTCOM) confirmou ataques sobre preto de 90 obxectivos militares iranís ao longo das costas do país persa. Teherán respondeu con misís e drons sobre bases dos EUA en Kuwait e Bahrain, arrastrando de novo o Oriente Medio cara a un escenario de guerra aberta.
O conflito, que comezou en febreiro de 2026 cunha operación conxunta de EUA e Israel, parecía encamiñarse cara a un entendemento tras a sinatura dun Memorando de Entendemento en xuño. Porén, as diferenzas sobre o control do Estreito de Ormuz —pola que transitaba o 20% do petróleo mundial antes da guerra— nunca se resolveron. Irán insistía no seu dereito a cobrar taxas ás embarcacións que cruzasen o estreito, e os ataques desta semana serían un intento de impoñer esa autoridade sobre a vía marítima máis estratéxica do planeta.
Os mercados globais de enerxía responderon con violencia. O barril de Brent, referencia internacional, subiu un 5,2% ata os 78,02 dólares, o nivel máis alto desde o 23 de xuño, mentres o West Texas Intermediate gañaba un 4,4% ata os 73,52 dólares. A reimposición simultánea das sancións ao petróleo iranís —que Washington levantara provisionalmente durante 60 días como parte das negociacións— agravou a tensión. Segundo o Departamento do Tesouro dos EUA, calquera transacción de cru iranís deberá liquidarse antes do 17 de xullo.
Para Galicia, esta nova espiral bélica chega como un golpe que o sector pesqueiro xa coñece e teme. Cando o conflito estalou en febreiro, a patronal Arvi alertou dunha subida do combustible superior ao 72% en apenas unha semana no porto de Vigo, pasando de 0,533 euros o litro a case un euro. A Federación Galega de Confrarías denunciou entón que o encarecemento do gasóleo «pon en risco a viabilidade» da pesca artesanal, cuns marxes de beneficio xa de seu moi estreitos. Agora, coa recaída do conflito, esa ameaza regresa con renovada forza.
O problema estrutural é claro: o combustible representa entre o 20% e o 45% do custo operativo total dun buque, dependendo do tipo de pesca e especie capturada. En modalidades como o arrastre, chega a supor o 60% dos gastos. Moitos barcos xa deixaran de saír a faenar durante os meses máis duros do conflito porque o custo do gasóleo facía inviable a actividade. A guerra no Estreito de Ormuz volveu reducir drásticamente o tráfico marítimo na zona: antes do conflito, uns 110 buques transitaban diariamente polo estreito; nas últimas 24 horas só o fixeron 13, segundo datos de MarineTraffic.
Máis alá da pesca, o impacto percorre toda a economía galega. A patronal do metal Asime xa advertira en marzo que o encarecemento do petróleo e do gas, o aumento dos fletes marítimos e as dificultades nas rutas loxísticas internacionais estaban a golpear a industria galega, fortemente exportadora. O sector do transporte por estrada tamén sufre directamente a escalada do gasóleo, trasladando a presión inflacionista ao conxunto da cadea de valor. Analistas internacionais sinalan que se as perturbacións no subministro persisten, os prezos do petróleo poderían alcanzar os 100 dólares o barril, o que engadiría ata un 0,8% á inflación global.
Dende unha perspectiva crítica, cómpre subliñar que son as comunidades traballadoras —mariñeiras e mariñeiros galegos, transportistas, consumidoras e consumidores— quen pagan os platos rotos dunha política bélica decidida en Washington e Tel Aviv. A Xunta de Galicia, que no inicio do conflito tardou en articular medidas de apoio ao sector pesqueiro, enfronta agora a obriga de activar con urxencia mecanismos de amortecemento: reducións fiscais sobre o gasóleo de uso produtivo, axudas ás paradas temporais da frota e presión sobre o goberno central para blindar os sectores estratéxicos galegos fronte aos vaivéns dun capitalismo de guerra que premia aos grandes e afunde aos pequenos.
Mentres a diplomacia traballa entre bastidores —Paquistán e Qatar actúan como mediadores para reconducir as negociacións— e Trump oscila entre ameazas e declaracións de que «todo rematará moi rapidamente», Galicia non pode permitirse o luxo de agardar. A frota, as confrarías e o tecido industrial galego necesitan respostas agora, non cando as bombas volvan calarse.