A inauguración da trixésima adega da denominación ourensá evidencia o potencial do enoturismo, mentres a Xunta mantén 12 M€ anuais de apoio ao sector
A Denominación de Orixe Monterrei consolidouse como un dos referentes do sector vitivinícola galego. Na última vendima, o territorio ourensán bateu o seu récord histórico cun total de máis de oito millóns de quilos de uva recolleitados, o que se traduciu nun valor económico superior aos 25 millóns de euros. Estes datos acompañaron a apertura dunha nova instalación que engade á denominación a súa trixésima adega: Father 1943 e Paisana, promovida polos irmáns Asunción e Ernesto Rodríguez Zarraquiños na parroquia verinesa de Vilamaior.
O proxecto, que combina adega e restaurante nun mesmo espazo, aposta por integrar patrimonio e tecnoloxía de vangarda, e preséntase como un exemplo do modelo de enoturismo que diferentes axentes do sector promoven como alternativa de desenvolvemento para as comarcas do interior. A iniciativa é familiar e de raizame local, o que a sitúa como un caso de economía enraizada no territorio fronte aos modelos de investimento foráneo ou especulativo.
O enoturismo xoga un papel cada vez máis relevante no rural galego, non só pola actividade económica directa que xera —emprego, hostalería, comercialización de produto local— senón tamén pola súa función na xestión do territorio. A viticultura en zonas como Monterrei, o Ribeiro, a Ribeira Sacra ou o Condado do Tea contribúe ao mantemento da paisaxe agraria e actúa como barreira natural contra os incendios forestais, un dos grandes problemas ambientais e sociais que azoutan Galicia cada verán.
Desde o punto de vista das políticas públicas, a Xunta mantén unha liña anual de axudas de 12 millóns de euros destinada á internacionalización, modernización e sustentabilidade das adegas e dos consellos reguladores. Porén, desde o sector cooperativo e desde as organizacións agrogandeiras críticas co actual modelo, apúntase que estas axudas non sempre chegan con igual intensidade ás explotacións máis pequenas nin ás iniciativas de carácter cooperativo, que son precisamente as que maiores garantías ofrecen de fixación de poboación e distribución xusta da riqueza xerada.
O rural galego enfronta un desafío estrutural: a perda de poboación, o avellentamento do sector produtivo primario e a dificultade de relevo xeracional. Neste contexto, o enoturismo pode ser un aliado para fixar persoas e actividade nos concellos do interior, mais cómpre que as políticas públicas garantan que os beneficios se distribúen de forma equitativa e que non se converten nun fenómeno de xentificación rural que expulse a quen leva xeracións traballando a terra.
A apertura de Father 1943 e Paisana en Verín, coa súa aposta pola identidade local e o produto galego, é un sinal positivo. O reto está en que este tipo de iniciativas non sexan casos illados, senón parte dun modelo de desenvolvemento rural integrado, con apoio público real, con perspectiva de xénero —nun sector onde as mulleres aínda están infrarrepresentadas na propiedade e na xestión— e con garantías ambientais que protezan os viñedos fronte á presión do cambio climático.