O sindicato exixe a reforma urxente do Real decreto 483/2025 e acusa o Goberno de abandonar a «inmensa maioría» das persoas afectadas

Comisións Obreiras (CCOO) acaba de facer pública unha denuncia contundente sobre o funcionamento do fondo de compensación para as vítimas do amianto, creado co obxectivo de resarcir a todas as persoas que sufriron enfermidades derivadas da exposición a este material canceríceno, amplamente empregado durante décadas en sectores como a construción, a industria naval ou a fabricación de materiais de illamento.

Segundo os datos actualizados o pasado 6 de xullo polo Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, desde a entrada en vigor do fondo —o 18 de setembro de 2025— unicamente recibiron indemnización 97 vítimas. Para CCOO, esta cifra é a proba irrefutable do «fracaso» dun instrumento que naceu coa promesa de reparar unha inxustiza histórica e que, na práctica, está a deixar fóra «a inmensa maioría das persoas afectadas».

O sindicato apunta directamente ao Real decreto 483/2025, do 17 de xuño, como o principal escollo. A norma reguladora do fondo, segundo CCOO, «non respecta o espírito» da lei que o creou, xa que establece restricións e requisitos que impiden o acceso á compensación á maior parte das vítimas ou ás súas familias. Ademais, as contías recoñecidas polo decreto quedarían moi por debaixo das que os tribunais viñan outorgando por esta vía, o que supón unha merma significativa dos dereitos das persoas afectadas.

A situación ten especial relevancia para Galicia, territorio que historicamente albergou unha potente industria naval —especialmente nos estaleiros de Vigo, Ferrol e A Coruña— onde o amianto foi empregado de forma masiva durante décadas como material de illamento térmico. Centos de traballadoras e traballadores galegos, e as súas familias, padeceron ou padecen enfermidades como o mesotelioma ou a asbestose como consecuencia directa desta exposición laboral.

CCOO considera «incomprensible» que o Goberno español persista en ignorar esta reivindicación, compartida non só polos sindicatos senón tamén por institucións de diverso sinal político. O sindicato pon como exemplo a Generalitat de Catalunya, que o mes pasado aprobou unha lei específica para a erradicación do amianto e pediu perdón público ao conxunto das vítimas, un xesto que contrasta coa inacción do Executivo central.

A central sindical esixe que se proceda á modificación urxente do Real decreto 483/2025 para que se adapte tanto ao espírito como ao mandato literal da lei que creou o fondo. O obxectivo é claro: garantir que todas as vítimas do amianto, sen excepcións, poidan acceder ás indemnizacións previstas e que estas sexan equiparables ás recoñecidas pola xustiza ordinaria.

Para as organizacións de persoas afectadas e para o movemento sindical galego, esta loita representa moito máis que unha reclamación xurídica. É o recoñecemento dunha débeda moral contraída coas clases traballadoras que construíron barcos, edificios e infraestruturas a un custo humano enorme, e cuxa saúde foi sacrificada en beneficio de empresas que coñecían os riscos do amianto e optaron por ignoralos.