A nova adega-restaurante Father 1943-Paisana en Verín consolida o enoturismo como ferramenta de desenvolvemento rural, mentres a Xunta mantén un apoio anual de 12 M€ ao sector
A Denominación de Orixe Monterrei sumou unha nova instalación ao seu patrimonio vitivinícola coa inauguración da adega-restaurante Father 1943 e Paisana, na parroquia verinesa de Vilamaior. O establecemento, promovido polos irmáns Asunción e Ernesto Rodríguez Zarraquiños, convértese na trixésima adega da denominación e refuerza o papel do enoturismo como eixo do desenvolvemento económico nas comarcas do interior galego.
O acto de apertura contou coa presenza do presidente da Xunta, Alfonso Rueda, e da conselleira do Medio Rural, María José Gómez, que aproveitaron a ocasión para gabarse dos datos do sector. Segundo as cifras achegadas polo Goberno galego, a vendima de 2025 supuxo un récord histórico para a DO Monterrei, con máis de 8 millóns de quilos de uva recolleitados e un valor económico que superou os 25 millóns de euros.
Máis alá das cifras de produción, o proxecto Father 1943-Paisana pon de manifesto o potencial que ten a combinación entre tradición e innovación tecnolóxica para fixar poboación e actividade económica no rural ourensán. A iniciativa familiar aposta por integrar a elaboración de viño cunha oferta gastronómica e turística que poida atraer visitantes á comarca de Monterrei, unha área que históricamente sufriu despoboamento e perda de tecido produtivo.
Non obstante, cómpre analizar con mirada crítica o marco no que se produce este tipo de inauguracións. O apoio público ao sector vitivinícola galego ascende a 12 millóns de euros anuais, orientados á internacionalización, modernización e sustentabilidade das adegas e consellos reguladores. Unhas subvencións que, se ben poden contribuír ao dinamismo do rural, recaen maioritariamente en proxectos privados e non sempre garanten condicións laborais dignas para as traballadoras e traballadores do campo e das adegas, un colectivo no que as mulleres realizan boa parte das tarefas mais invisibilizadas.
Dende unha perspectiva territorial, o enoturismo presenta un potencial real para frear o esmorecemento demográfico de comarcas como Verín, Valdeorras ou Ribeira Sacra, e pode actuar como complemento á economía agrogandeira tradicional. Ademais, a viticultura en terrazas e bancais cumpre unha función ambiental relevante na prevención de incendios forestais, como se vén argumentando desde hai anos polos colectivos do sector e polos propios técnicos forestais.
Porén, para que o enoturismo sexa un verdadeiro motor do rural e non apenas un escaparate de luxo orientado ao mercado exterior, precisaría de políticas públicas que garantan a democratización dos beneficios: acceso das pequenas adegas cooperativas ás axudas, formación e emprego de calidade, e integración das comunidades locais na toma de decisións sobre o seu territorio. A aposta pola “Galicia Calidade” como marca non pode quedar só en imaxe de prestixio; debe traducirse en condicións de vida e traballo dignas para quen sostén, día a día, a riqueza vitivinícola do país.