Oxford Economics alerta de que a durabilidade do acordo no Estreito de Ormuz decidirá se a economía mundial recibe un vento desinflacionista ou sofre un segundo choque petroleiro
O segundo semestre de 2026 arrinca coa economía global pendente dun fío que non está en Wall Street nin en Bruxelas, senón nun estreito de 54 quilómetros de ancho entre Irán e Omán. O Estreito de Ormuz, polo que transita unha quinta parte do cru consumido no mundo, convertérase nos últimos meses no maior termómetro da incerteza económica internacional. E os seus movementos repercuten directamente nas rías galegas, nos portos de Vigo e A Coruña, e nas lonxas de Burela a Marín.
A consultora Oxford Economics publicou esta semana un informe que non deixa marxe para a complacencia. Segundo o seu economista xefe global, Ryan Sweet, a estabilidade do acordo de paz entre Estados Unidos e Irán é «o dominó clave que determinará se outros riscos se amplifican ou se amortiguan». A súa durabilidade decidirá, en palabras do propio informe, «se a economía global recibe un vento desinflacionista impulsado pola enerxía ou absorbe un segundo choque petroleiro».
As cifras que manexan son reveladoras. Se a tregua se mantén, Oxford Economics prevé que o Brent se sitúe de media nos setenta dólares por barril, o que impulsaría o crecemento do PIB mundial ata o 3,1% anualizado na segunda metade do ano, fronte ao 1,6% estimado no primeiro semestre. O mecanismo é sinxelo: un petróleo máis barato eleva a renda dispoñible das familias traballadoras e impulsa o consumo. Sen embargo, o propio Sweet recoñece que as probabilidades de acadar un acordo duradeiro son as dun «lanzamento de moeda ao aire».
O escenario contrario é igualmente claro. Se o pacto rompe, o impacto non quedaría circunscrito ao mercado do cru. Segundo Oxford Economics, un novo choque petroleiro «faría que a economía estadounidense frenase en seco», trasladándose aos exportadores tecnolóxicos e ao sentimento inversor en todo o mundo, e deixando o crecemento global 1,1 puntos porcentuais por baixo da previsión base para o próximo ano. Outros organismos son aínda máis pesimistas: o Banco Mundial xa avisa de que o PIB mundial medrará só un 2,5% en 2026, con Brent perto dos 94 dólares.
A situación sobre o terreo é de extrema tensión. A principios desta semana, as forzas estadounidenses atacaron obxectivos iranís despois de que Teherán agredise tres barcos no Estreito de Ormuz. Irán respondeu con ofensivas contra bases en Bahrain e Kuwait. Os prezos do Brent subiron máis dun 3% nun só día, superando os 76 dólares por barril. O tráfico polo estreito mantense nun terzo do normal e, segundo o acordo, a mediados de xullo debería acadar o 75% dos niveis previos ao conflito para considerar que o pacto aguanta.
Esta volatilidade ten un nome concreto para a economía galega: risco estrutural para os sectores máis dependentes do prezo do combustible. A pesca foi a primeira en sufrir as consecuencias do conflito no Oriente Medio. Cando estalou a guerra, o prezo do gasóleo para a frota disparouse máis dun 72% en apenas unha semana, chegando a case 1 euro por litro en Vigo, segundo denunciou a patronal viguesa de armadores. «Os márgenes de beneficio no sector pesqueiro artesanal son moi pequenos e calquera variación nos custos fixos supón un duro golpe», alertaron as confrarías galegas. Armadores de Burela, de Vigo, de Celeiro: todos eles miran ao Golfo Pérsico coa mesma angustia coa que miran ao ceo antes de saír ao mar.
O transporte marítimo tamén acusa o impacto. Os embarques globais de cru caeron un 16% nas primeiras semanas do conflito, cunha redución de 7,6 millóns de barriles diarios segundo datos da plataforma Signal Ocea. Os portos de Vigo e A Coruña, integrados nas cadeas de subministración internacional, non son alleos a esa contracción do tráfico. A industria metal galega, con máis de 60.000 empregos e fortemente exportadora, tamén alerta de que o encarecemento dos fletes marítimos introduce «un escenario global complexo» para o sector.
Desde unha perspectiva de soberanía enerxética, este episodio volve poñer de manifesto a dependencia estrutural da economía galega —e española— respecto do cru importado. Mentres dous estados imperialistas deciden a sortes dun estreito afastado miles de quilómetros, as mariscadoras de Cambados, os motoristas dos barcos de Celeiro ou os estibadores do Porto de Vigo vense sometidos a unha ruleta de custos que non controlan nin participaron en crear. A transición cara a unha flota pesqueira e un transporte marítimo con menor dependencia dos hidrocarburos non é só un imperativo ecolóxico: é tamén, cada vez máis, unha necesidade económica urxente.
O prazo inmediato para avaliar se a tregua aguanta é mediados de xullo. Se o tráfico polo Ormuz non recupera os niveis pactados, os mercados reaccionarán de forma inmediata. E Galicia, coa súa flota pesqueira, os seus portos atlánticos e a súa industria exportadora, non pode permitirse o luxo da indiferenza ante o que se decide a máis de cinco mil quilómetros das súas costas.