A delegación española, con empresas como Navantia, Indra ou GMV, participou no foro industrial da Cume da OTAN nunha xornada centrada no rearme e a innovación militar aliada.
A secretaria de Estado de Defensa, Amparo Valcarce, encabezou a delegación española no chamado ‘NATO Summit Defence Industry Forum’ (NSDIF), celebrado en Ankara no marco da Cume da OTAN. Xunto a representantes do Ministerio de Defensa, acompañárona directivos dalgunhas das principais empresas do complexo industrial militar español: Escribano M&E, GMV, Hisdesat, Indra, Instalaza, Navantia, o Grupo Oesía e TEDAE.
O encontro reuniu responsables gobernamentais de países membros, altos cargos da Alianza Atlántica e líderes do sector da defensa cun obxectivo claro: acelerar a construción dunha base industrial militar máis potente, resiliente e capaz de responder «a escala» ás demandas de capacidades da OTAN. En palabras da propia Valcarce, «unha base industrial forte, innovadora e resiliente é condición indispensable para unha defensa crible».
As sesións de traballo abordaron cuestións como a preparación industrial, a colaboración entre gobernos e empresas privadas de armamento, o escalado da innovación tecnolóxica, a resiliencia das cadeas de subministración e as capacidades espaciais militares. Entre os proxectos concretos discutidos figuran iniciativas arredor do avión de transporte militar A400M, a adquisición colectiva de plataformas de alerta temperá e vixilancia, o reforzo das cadeas de subministración en materias primas críticas para a defensa, e a adhesión española ao programa de vixilancia persistente desde o espazo da Alianza.
A participación española enmárcase nun contexto de incremento xeneralizado do gasto militar entre os países da OTAN, impulsado polas presións dos Estados Unidos e polos cambios xeopolíticos derivados da guerra en Ucraína. Para o goberno español, a presenza en Ankara supón reafirmar o compromiso co obxectivo do 2% do PIB destinado a defensa e, ao tempo, posicionar ás empresas nacionais nos grandes contratos e programas multinacionais de armamento que se están a negociar no seo da Alianza.
Desde unha perspectiva crítica, cómpre sinalar que este tipo de foros industriais militares representan unha das faces máis opacas da integración atlántica: a conversión das economías europeas nunha base produtiva ao servizo do rearme. A presenza de Navantia —empresa pública con instalacións estratéxicas en Ferrol e Fene— neste foro suscita interrogantes sobre a orientación da produción do estaleiro galego cara ao mercado militar nun momento en que o sector civil da construción naval atravesa dificultades estruturais e os traballadores e traballadoras demandan estabilidade no emprego.
O foro de Ankara evidencia, en definitiva, a aceleración dunha tendencia: a crecente imbricación entre os orzamentos públicos europeos, a industria privada e os obxectivos militares da OTAN, nun proceso que concentra recursos e decisións lonxe do control democrático e das necesidades sociais da cidadanía.