Os datos do SEPE revelan que a hostalaría e o comercio absorben a maior parte das afiliacións estivais, mentres o sector industrial segue sen gañar peso na economía galega.
O mercado laboral galego repetiu en xuño o patrón de anos anteriores: un leve descenso do desemprego e un incremento das afiliacións á Seguridade Social sustentados case en exclusiva polo emprego estacional e precario. Os datos publicados polo Servizo Público de Emprego Estatal (SEPE) son contundentes: o 80% das novas incorporacións ao mercado de traballo en Galiza durante o pasado mes fixéronse a través de contratos temporais, xa fosen a xornada completa ou parcial, concentrados en sectores como a hostalaría e o comercio, caracterizados polos salarios máis baixos e as peores condicións laborais.
En termos absolutos, Galiza rexistrou 105.355 persoas desempregadas inscritas no SEPE ao remate de xuño, o que representa unha baixada de 3.587 persoas respecto a maio, unha redución do 3,3%. Pola súa banda, a afiliación media á Seguridade Social aumentou un 1%, situándose en 1.123.032 persoas en alta laboral. Cifras que, sobre o papel, poderían interpretarse como un avance, mais que agochan unha realidade moi distinta para a clase traballadora galega.
O secretario confederal de Negociación Colectiva, Emprego e Industria da CIG, Paco Sío, non dubida en calificar de “constante propaganda” o discurso da Xunta de Galicia e do Goberno do Estado sobre a suposta recuperación económica e a boa saúde do emprego. Segundo Sío, os postos de traballo que se están a crear “non son nin estábeis nin de calidade”, o que deixa a economía galega nunha posición extremadamente vulnerable ante calquera crise futura. A destrución de emprego nunha eventual recesión sería, avisa, moito máis rápida que a propia capacidade de creación de postos de traballo que se rexistra hoxe.
Unha das realidades máis preocupantes que poñen de manifesto os datos é a perda de emprego no sector da educación neste período. Desde a CIG denúnciase que traballar no ensino non garante un emprego estábel nin un contrato fixo, unha situación que consideran “inaceptábel” nunha sociedade que proclama a educación como un dos seus piares fundamentais.
O diagnóstico apunta a un modelo produtivo que segue apoiándose en sectores de baixo valor engadido e alta estacionalidade, mentres o tecido industrial galego permanece marxinal na creación de emprego. Fronte a esta deriva, Sío reclama un cambio estrutural no modelo económico que permita ao sector industrial gañar peso real na economía do país, como única vía para afrontar con garantías as próximas recesións e mellorar as condicións de vida dunha clase traballadora que cualifica de “asfixiada” polo incremento “insoportábel” dos prezos, tanto dos bens básicos como da vivenda.
Os datos de xuño veñen así confirmar que a recuperación do emprego en Galiza é, en boa medida, un espellismo estacional que beneficia principalmente aos sectores con menor capacidade de xerar riqueza distribuída e que perpetúa un modelo de traballo precario, feminizado e mal remunerado. A aposta pola industria, pola estabilidade laboral e pola negociación colectiva forte preséntase, desde os sindicatos galegos, como a resposta necesaria a esta espiral de precariedade.