As negociacións de desnuclearización quedan en suspenso ata o 9 de xullo, mentres o Estreito de Ormuz mantén en vilo os mercados e encarece os combustibles que sosteñen a flota viguesa.
Irán detivo esta semana o seu reloxo diplomático. Os negociadores de Teherán abandonaron Qatar o pasado xoves e as conversas indirectas coa administración Trump ficaron en pausa ata polo menos o 9 de xullo, data na que conclúe o multitudinario funeral de Estado do aiatolá Ali Khamenei, morto o 28 de febreiro en ataques ordenados polos Estados Unidos e Israel. A interrupción chega nun momento especialmente delicado: as partes apenas se reuniran dúas veces desde que o 17 de xuño asinaron un memorando de entendemento para estender o alto o fogo e iniciar sesenta días de negociacións cara a un acordo definitivo.
Os mediadores de Qatar e Pakistán emitiron un comunicado conxunto asegurando que as conversas foran «positivas» e que se reanudarán «no momento máis axiña posible» tras o funeral. O presidente Trump cualificou os encontros de «moi bos» e afirmou que «a desnuclearización de Irán vai avanzando ben». Con todo, o vicepresidente JD Vance advertiu que non descarta unha volta á acción militar se Teherán non cumpre, e o relator nuclear do Congreso sinalou que Irán continúa obras en instalacións subterráneas como Pickaxe Mountain, en aparente violación dos compromisos do memorando.
O funeral, que se prolonga do 4 ao 9 de xullo con procesións en varias cidades de Irán e Iraq, concentra toda a enerxía política do réxime. As autoridades esperan ata trinta millóns de persoas na rúa ao longo da semana. O féretro de Khamenei foi trasladado á gran mesquita Imam Khomeini de Teherán, onde decenas de miles de cidadás e cidadáns comezaron a desfilar desde as seis da mañá do sábado. Delegacións de máis de cen países, entre elas altos representantes de Rusia, China e India, acudiron ás exequias. O novo líder supremo, Mojtaba Khamenei, fillo do aiatolá falecido, non apareceu en público —foi ferido de gravidade no mesmo ataque que matou ao seu pai— alimentando a incerteza sobre quen goberna realmente Irán.
Mentres Teherán amortalla ao seu líder, os mercados enerxéticos globais permanecen nun estado de tensión latente. O Brent do Mar do Norte, que chegou a superar os 110 dólares por barril no pico do conflito bélico, cotizaba esta semana ao redor dos 71 dólares, tras descontar a prima de risco xeopolítica coas conversas de Doha. Porén, a nova pausa nas negociacións e as reiteradas advertencias de Irán aos buques que transiten polo Estreito de Ormuz —que ameazou con «respostas contundentes» a quen non siga as rutas designadas polo réxime— inxectan de novo volatilidade. Antes da guerra, case unha quinta parte do subministro mundial de petróleo e gas natural licuado pasaba por ese corredor estratéxico.
Esta volatilidade ten consecuencias directas e moi concretas para Galicia. O sector pesqueiro galego foi un dos primeiros en sufrir o impacto do conflito en Oriente Medio. A patronal Arvi, que representa os armadores do porto de Vigo, alertou xa en marzo dun aumento superior ao 72% no prezo do combustible nun prazo de apenas unha semana, pasando de 0,533 euros por litro de media nos dous primeiros meses de 2026 a case un euro por litro en Vigo. O gasoíl representa entre o 20% e o 45% do custo operativo total dun buque, segundo o tipo de pesca, polo que calquera repunte nos prezos do cru reabre unha ferida que non chegou a pechar.
Arvi reclamou ao Goberno central «medidas urxentes» e a mobilización do Fondo Europeo Marítimo, de Pesca e de Acuicultura para compensar o incremento de custos, ademais de axudas para paradas temporais de actividade. A Federación Galega de Confrarías tamén denunciou que a situación «pon en risco a viabilidade» da pesca artesanal, cuxos marxes son demasiado estreitos para absorber variacións bruscas nos custos fixos. A industria do metal galega, fortemente exportadora e integrada en cadeas de subministro internacionais, suma a presión polo encarecemento dos fletes marítimos derivado das restricións en Ormuz.
O problema de fondo é estrutural: Galicia depende dun modelo enerxético baseado no petróleo importado para sostener dous dos seus sectores produtivos máis estratéxicos, a pesca e o transporte. Cada vez que un conflito bélico en miles de quilómetros de distancia sacude os mercados do cru, son as traballadoras e traballadores do mar de Celeiro, Burela, Vigo ou A Coruña quen pagan a factura. A paz entre Washington e Teherán non é só un asunto de grandes potencias: é tamén unha condición para que a flota galega poida saír a faenar sen hipotecar a viabilidade das capturas. Mentres o féretro de Khamenei percorre Irán e as negociacións agardan, o Estreito de Ormuz segue sendo o termómetro que mide canto lle custa a Galicia a inestabilidade do mundo.