O primeiro descenso do IPC en todo 2026 na zona euro reduce a presión sobre o BCE e alivia os custos enerxéticos que asfixiaban os sectores produtivos galegos
A inflación da eurozona rexistrou en xuño o seu primeiro descenso en todo 2026, ao situarse no 2,8% interanual segundo o dato preliminar publicado este mércores por Eurostat. A caída de catro décimas respecto ao 3,2% de maio supón un punto de inflexión nunha tendencia alcista que levaba meses comprimindo as marxes das empresas galegas, especialmente nos sectores da industria transformadora, a pesca e as conservas. Mais a alegría debe ser matizada: a inflación segue situándose oito décimas por riba do obxectivo do 2% que persegue o Banco Central Europeo (BCE).
O dato de Eurostat confirma que o principal motor do alivio é a moderación da enerxía, cuxa taxa interanual caeu do 10,8% ao 8,7% en xuño, tras o alto o fogo entre Irán e Estados Unidos que relaxou as tensións nos mercados do petróleo. Para Galicia, esta evolución é de especial relevancia. A nosa economía é intensiva en enerxía: o sector pesqueiro, que opera algunhas das flotas de maior tonelaxe do Estado, e a industria conserveira, que constitúe un dos motores exportadores da Eurorexión, viñan sufrindo directamente o encarecemento dos combustibles e da electricidade. Calquera alivio nesta variable representa un balón de osíxeno para a rendibilidade das empresas e para o emprego das traballadoras que sostén esa cadea produtiva.
A inflación subyacente —que exclúe alimentos e enerxía e que o BCE usa como referencia principal— tamén descendeu dúas décimas, ata o 2,4% en xuño dende o 2,6% de maio. Os servizos moderaron do 3,5% ao 3,2% e os alimentos, alcohol e tabaco pasaron do 1,9% ao 1,6%. Este comportamento xeralizado apunta a que as presións inflacionistas estruturais comezan a ceder, aínda que a incerteza xeopolítica no Mediterráneo oriental impide proclamar ningunha vitoria definitiva.
A lectura do dato nos despachos de Frankfurt tampouco é triunfalista. O BCE aprobou en xuño a súa primeira suba de tipos dende 2023, elevando a taxa de depósito ao 2,25%, nunha decisión que Christine Lagarde defendeu como necesaria ante as proxeccións de inflación —que estimaban un 3,0% de media para 2026— e non como o inicio dun ciclo sostido de endurecimientos. Agora, os datos de xuño afastan con claridade un novo incremento na reunión do Consello de Goberno do 23 de xullo. A presidenta do BCE xa adiantou no foro de Sintra que non ve indicios que xustifiquen unha resposta máis contundente, mentres que o ala máis dura do Consello, encabezada pola alemá Isabel Schnabel, segue presionando por novos incrementos.
Para Galicia, que España rexistre a inflación máis alta das catro grandes economías da eurozona —un 3,6% fronte ao 2% de Francia ou o 2,4% de Alemaña— é un factor de preocupación adicional. Un diferencial de inflación tan pronunciado erosiona a competitividade das exportacións galegas cara á Unión Europea, precisamente cando sectores como o automóbil —Stellantis Vigo— ou o textil —Inditex— dependen do seu posicionamento en mercados europeos para manter volumes de produción e de emprego.
Dende unha perspectiva crítica, cómpre sinalar que a moderación dos prezos non implica que as clases traballadoras galegas recuperasen o poder adquisitivo perdido nos últimos meses. A inflación acumulada ao longo de 2026 segue sendo elevada, e as traballadoras dos sectores con salarios máis baixos —pesca, conservas, servizos— son as que menos capacidade teñen de absorber eses incrementos. A negociación colectiva será, polo tanto, o campo onde se disputará a verdadeira distribución dos custos desta crise inflacionista.
O escenario que se abre de cara ao segundo semestre de 2026 é de incerteza controlada. O BCE proxecta que a inflación non retornará ao 2% ata 2028, e a enerxía segue dependendo dunha xeopolítica inestable no Mediterráneo. Para Galicia, o reto é aproveitar a relativa estabilización dos mercados para impulsar a transición cara a un modelo produtivo con maior soberanía enerxética. A capacidade galega de xerar enerxía renovable —eólica, tanto terrestre como mariña— é un activo estratéxico que podería blindar a industria e a pesca dos vaivéns dos mercados internacionais do petróleo. Esa aposta non debería esperar á próxima crise.