O economista xefe do banco central europeo advirte que os efectos de segunda ronda non son inmediatos, sembrando a dúbida sobre unha nova alza que alivia a presión sobre hipotecas e empresas galegas
O Foro Anual do Banco Central Europeo (BCE) celebrado esta semana en Sintra, a escasos quilómetros de Lisboa, converteuse nun escenario inesperado de disensión interna. O que debía ser unha cita de cohesión en torno á liña alcista de tipos —reforzada coa subida de 25 puntos básicos aprobada o pasado 11 de xuño, que situou a taxa de depósito no 2,25%— derivou nunha fisura visible entre os membros do Consello de Goberno. No epicentro da ruptura, o economista xefe da institución, Philip Lane, cuxa posición matizada freou o que semellaba un consenso case blindado cara a un novo endurecemento monetario no verán.
Lane, nunha entrevista con Bloomberg Television desde Sintra, afastouse de calquera compromiso explícito cun novo aumento dos tipos. “O que temos que analizar é como os catro meses de subidas nos custes enerxéticos se trasladan á inflación dos alimentos e á dos servizos”, declarou. E foi máis aló: asegurou que os efectos de segunda ronda, ese contaxio inflacionista que con máis ansiedade vigían os chamados ‘falcóns’ do BCE, probablemente tardarán algún tempo en manifestarse. Lane subliñou ademais que a institución se comprometeu a “non encerrarse nunha traxectoria” de política monetaria, optando por avaliar os efectos indirectos antes de calquera nova decisión.
Esta postura non é un feito illado. Poucamente despois de que a inflación alemá, francesa e italiana amosasen certo alivio en xuño, con escasas evidencias dos temidos efectos de segunda ronda, varios membros do Consello considerados menos mediáticos pronunciáronse en sentido similar. Pierre Wunsch, representante belga no goberno do BCE, declarou tamén en Sintra que, tras o acordo entre Estados Unidos e Irán —que practicamente eliminou a orixe do choque enerxético—, “a necesidade de outra subida xa non é tan evidente” como se estimaba en xuño. “Poderiamos necesitar outra subida, pero non tanto como pensabamos”, afirmou con claridade.
Pola mesma liña, o gobernador letón Kazaks sinalou que o apaciguamento do conflito reduce o risco de efectos de segunda ronda e “danos máis tempo para observar a evolución da economía”, o que fai que “a necesidade dunha resposta agresiva diminuíu significativamente”. Esta confluencia de voces matizadas contrasta co ton máis ríxido de outros membros, como Isabel Schnabel, que mantén a defensa de máis alzas.
A presidenta Christine Lagarde, pola súa banda, mantivo o marco xeral na súa intervención inaugural, defendendo que o BCE pode realizar axustes graduais “calibrados en función das perturbacións” sen necesidade de actuar coa mesma intensidade que no pasado. O mercado interpretou este discurso como un sinal de que non haberá unha escalada agresiva na próxima reunión, descartando movementos bruscos a curto prazo.
Para Galicia, estas palabras teñen consecuencias moi concretas. O Euríbor a doce meses cerrou maio en torno ao 2,80%, o maior repunte mensual desde 2022, encadeando o seu terceiro mes consecutivo ao alza tras a subida de xuño. Unhas 712 euros máis ao ano é o sobrecoste que xa está a soportar unha familia galega cunha hipoteca variable media de 150.000 euros respecto a un ano atrás. E o risco de novas alzas ameazaba con empeorar ese cuadro. Que Lane e un número crecente de conselleiros frenen o impulso alcista é, polo tanto, un alivio real para os fogares e para as pemes galegas que aínda arrastran débedas a tipo variable.
A asimetría estrutural da eurozona, documentada por Funcas, é a clave para entender por que Galicia está especialmente exposta. As economías do sur —España, Italia, Portugal, Grecia— onde predominan os créditos a tipo variable e o peso da débeda pública é elevado, mostran una sensibilidade moito maior a cada axuste que as do norte. Esta heteroxeneidade é precisamente a que limita o marxe de manobra do BCE e fai que a voz matizadora de Lane non sexa un luxo técnico, senón unha necesidade para non fracturar a cohesión financeira da zona euro.
O perigo de fondo non desaparece. A inflación da eurozona chegou ao 3,2% en maio, moi por riba do obxectivo do 2%, impulsada polo conflito en Oriente Próximo. O Bundesbank non baixa a garda: o seu presidente, Joachim Nagel, advertiu desde Sintra que “a taxa de inflación mantérase significativamente por riba do obxectivo”. A incerteza xeopolítica segue presente. O BCE comprometido a decidir “reunión a reunión” en función dos datos é o máximo que teñen hoxe as familias e as empresas galegas como garantía fronte a un novo encarecemento do crédito.