Bruxelas aproba a distribución de cotas de 18,3 millóns de toneladas anuais para protexer a industria siderúrxica europea ante o exceso de capacidade global
A Unión Europea activou o 1 de xullo de 2026 a súa nova medida de protección do sector do aceiro, unha regulación que reduce nun 47% de media as importacións libres de aranceis de 26 categorías de produtos siderúrxicos en comparación co anterior sistema de salvagardas. A partir de agora, só 18,3 millóns de toneladas de aceiro poderán entrar anualmente na UE sen pagar aranceis, mentres que as importacións que superen esa cota estarán gravadas cun arancel do 50%.
A Comisión Europea acaba de publicar o regulamento de execución que establece a metodoloxía de distribución destas cotas entre os socios comerciais da UE, un sistema que Bruxelas define como «xusto e obxectivo» e compatible coas normas da Organización Mundial do Comercio (OMC).
**Metade da cota, reservada para socios con tratados de libre comercio**
Segundo o texto aprobado, a metade do cupo anual —uns 9,15 millóns de toneladas— resérvase exclusivamente para países que teñen acordos de libre comercio (TLC) coa UE, mentres que a outra metade está dispoñible para todos os socios comerciais sen discriminación. Dentro da parte reservada para os países con TLC, concédense asignacións específicas por país a aqueles que historicamente representaron polo menos o 5% do volume de importacións, calculado sobre a media do período 2022-2024.
Os países do Espazo Económico Europeo (EEE) quedan excluídos das cotas e aranceis, dada a súa profunda integración no mercado interior europeo, como xa ocorría co anterior mecanismo de salvagardas.
**Sobrecapacidade global, a raíz do problema**
A xustificación da medida apunta directamente ao problema da sobrecapacidade global no sector do aceiro, impulsada en boa medida por políticas non orientadas ao mercado en terceiros países. A capacidade excedentaria mundial supera actualmente os 620 millóns de toneladas e estímase que alcanzará os 721 millóns de toneladas, máis de cinco veces o consumo anual de aceiro da UE. Paralelamente, un número crecente de países pechan os seus mercados ás importacións con aranceis, o que xera un elevado risco de desvío de comercio cara ao mercado europeo.
**Implicacións para a industria galega**
Esta regulación ten un interese directo para Galicia, territorio con presenza histórica no sector siderúrxico e con importantes conexións industriais a través do sector da automoción —con Stellantis Vigo como gran demandante de produtos metálicos— e do sector naval e das infraestruturas portuarias de Vigo e A Coruña, que xestionan volumes significativos de importacións de materiais metálicos.
A protección do sector siderúrxico europeo é ademais clave para a descarbonización industrial, un obxectivo que Galicia non pode abordar sen garantir o subministro de aceiro verde a prezos competitivos. Desde unha perspectiva crítica, con todo, cabe sinalar que estas medidas proteccionistas favorecen fundamentalmente ás grandes corporacións siderúrxicas europeas, mentres que os seus efectos sobre as industrias usuarias de aceiro —como a construción, o naval ou a automoción— poderían traducirse en incrementos de custos que acabasen repercutindo nas traballadoras e traballadores deses sectores.
**A UE mantén conversas na OMC**
Bruxelas asegura ter mantido negociacións ao abeiro do artigo XXVIII do GATT con máis de vinte socios comerciais para minimizar o impacto da medida nos países con TLC, e afirma que un número significativo deles aceptou provisionalmente as cotas asignadas. A Comisión sinala que o único xeito de resolver o problema a longo prazo é abordar colectivamente o exceso de capacidade global no contexto do Foro Global sobre Exceso de Capacidade Siderúrxica (GFSEC).