O indicador adelantado do INE para xuño confirma a estabilización dos prezos, coa enerxía ao alza e os carburantes moderando, nunha coxuntura decisiva para os convenios colectivos galegos.
O Índice de Prezos ao Consumo (IPC) de España mantívose no 3,2% en xuño de 2026, segundo o indicador adelantado publicado esta mañá polo Instituto Nacional de Estatística (INE). É o terceiro mes consecutivo no que a inflación se ancla nese nivel, encadeando xa catro meses por riba do 3%. Un dato que, lonxe de ser unha simple estatística macroeconómica, ten consecuencias directas e concretas para os petos da clase traballadora galega e para o tecido produtivo do país.
Segundo o INE, a inflación anual estimada do IPC en xuño sitúase no 3,2%, a mesma cifra rexistrada en maio, confirmando unha estabilización que o Goberno central presenta como un éxito da súa política anticrisis. Porén, a realidade que viven as familias galegas é outra: os prezos acumulan meses de presión sostida, erosionando o poder adquisitivo de quen non conta con mecanismos de revisión salarial nos seus convenios.
O comportamento dos compoñentes do IPC revela tensións de fondo. Por un lado, os combustibles e lubrificantes para vehículos particulares baixaron a súa presión inflacionaria, cunha diminución de prezos fronte á subida rexistrada en xuño do ano pasado, nun contexto no que a crise enerxética derivada do conflito con Irán comeza a remitir en determinados segmentos. Pola contra, a electricidade e o gas empurraron os prezos cara a arriba, un fenómeno directamente relacionado coa supresión das medidas fiscais sobre a enerxía que o Goberno aplicaba ata o 1 de xuño, cando o IVE volveu ao 21% trala rebaixa temporal ao 10%.
A inflación subxacente —que exclúe os alimentos non elaborados e os produtos enerxéticos— descendeu unha décima ata o 2,9%, o que o INE interpreta como un sinal de que as presións de fondo sobre os prezos comezan a moderarse lixeiramente. Sen embargo, este dato non debe agochar o feito de que a inflación xeral segue moi por riba do obxectivo do Banco Central Europeo do 2%.
Para Galicia, o impacto deste IPC sostido no 3,2% é especialmente sensible no marco da negociación colectiva. Os salarios pactados en convenio en Galicia subiron de media un 3,18% en abril, lixeiramente por riba da media estatal do 2,94%, pero aínda insuficiente para compensar a perda de poder adquisitivo acumulada. No conxunto do Estado, a subida salarial media en convenio sitúase por debaixo do IPC interanual, o que supón que moitas traballadoras e traballadores están perdendo capacidade de compra real mes a mes.
A situación é especialmente preocupante para quen non ten cláusula de revisión salarial no seu convenio. Segundo datos do Ministerio de Traballo, só o 30,1% dos convenios rexistrados ata abril contaban con garantía salarial, o que deixa a seis de cada dez traballadores e traballadoras sen protección ante a inflación. En Galicia, a proporción de persoas cubertas por cláusulas de revisión é relativamente mellor que a media estatal —con porcentaxes de cobertura superiores ao 73% nos convenios firmados—, pero a brecha segue existindo e afecta con máis forza aos sectores con salarios máis baixos, feminizados e precarios.
No contexto da negociación do novo Acordo para o Emprego e a Negociación Colectiva (AENC), que debe substituír o que venceu en decembro, sindicatos como CCOO e UGT reclaman un incremento fixo do 4% anual durante tres anos, con cláusulas de revisión de ata o 1,5% anual en caso de desvío da inflación. A patronal, pola súa banda, resiste. E mentres o diálogo social avanza a paso lento, a inflación segue a corroer o salario real.
Para o tecido produtivo galego, especialmente para as pemes dos sectores do mar, a agroalimentación, o téxtil ou a hostalería, a estabilización do IPC trae unha moderación da presión sobre os custos de produción, pero non resolve os problemas estruturais de fondo: a dependencia enerxética, a volatilidade dos prezos das materias primas e a dificultade para repercutir custos en prezos finais sen perder competitividade.
O IPC armonizado (IPCA), que permite a comparación europea, mantívose no 3,6% en xuño, catro décimas por riba do IPC nacional, o que sitúa a España cunha inflación superior á media da zona euro e cuestiona a narrativa oficial sobre o éxito do plan anticrisis. O Goberno anuncia un novo paquete de medidas, pero a cidadanía galega, e especialmente as clases populares e as mulleres traballadoras dos sectores máis vulnerables, necesita algo máis que comunicados: precisa aumentos salariais reais, tarifas enerxéticas xustas e políticas de soberanía que non deixen o futuro económico do país en mans dos mercados especulativos.