O Indicador Abanca-Foro de Conxuntura confirma a resistencia do tecido produtivo galego en abril, cunha industria que dispara as súas vendas case un 5% interanual
A economía galega demostrou en abril de 2026 unha capacidade de resistencia que moitos analistas non agardaban nun contexto marcado pola volatilidade xeopolítica, as tensións comerciais internacionais e a desaceleración de varias economías europeas. O Indicador Abanca-Foro de Conxuntura Económica de Galicia situou o crecemento interanual da actividade en abril no 2,9%, repetindo a mesma taxa rexistrada en febreiro e marzo, o que consolida unha traxectoria de estabilidade que debería ser analizada con rigor e sen triunfalismos.
O dato, publicado o 26 de xuño polo Foro Económico de Galicia, reflicte que o país medra, pero tamén expón con claridade onde o fai e, sobre todo, onde non. O principal motor do crecemento é o sector industrial: o índice de cifra de negocios da industria rexistrou un incremento interanual próximo ao 5%, converténdose de novo na variable máis dinámica do conxunto de indicadores analizados. Trátase dunha evolución especialmente significativa nun territorio cuxo tecido produtivo segue apoiándose de forma notable en actividades manufactureiras, exportadoras e de alto valor engadido, capaces de xerar emprego de certa calidade e sostibilidade.
Detrás dese tirón industrial agóchase unha realidade estrutural que vai máis alá do dato conxuntural: Galicia consolidou en 2025 a súa posición como quinta comunidade autónoma por peso na industria manufactureira española, cunhas vendas de 49.595 millóns de euros, o 7,8% do total estatal. Máis revelador aínda, Galicia concentrou case a metade do valor das vendas da industria de confección de prendas de vestir en todo o Estado, con máis de 1.500 millóns de euros, un 48,5% do total español, segundo a Enquisa Industrial de Produtos do INE. No sector do automóbil, Galicia é a segunda comunidade por peso nas vendas nacionais, cun 18,8% do total, só por detrás de Cataluña. Estes datos contextualizan o bo comportamento do indicador industrial e revelan a fortaleza real dun tecido produtivo que, porén, funciona en boa medida a partir de grandes corporacións transnacionais con escasa soberanía galega nas súas decisións estratéxicas.
Non todo son luces, porén. O turismo, que levaba anos funcionando como variable de apoio ao crecemento, presentou en abril o peor dato do conxunto de indicadores: o número de viaxeiros aloxados en establecementos hoteleiros caeu máis dun 5% en termos interanuais. Unha contracción que convida a non depositar todas as expectativas no monocultivo turístico nin na chamada economía de plataformas, que tantas veces precariza o emprego dos sectores de hostalería e restauración, afectando de xeito desproporcionado ás mulleres traballadoras.
Das variables incorporadas ao indicador, seis presentaron evolución positiva, unha menos que en marzo. Este lixeiro retroceso na amplitude do crecemento debe ser lido con atención: a economía galega avanza, pero non de xeito homoxéneo. Persistencia de brechas territoriais entre o litoral e o interior rural, entre sectores exportadores e actividades de proximidade, entre grandes empresas e pequenas explotacións do sector primario. Un crecemento que non chega a todos os recunchos do país nin a todos os grupos sociais con igual intensidade.
As perspectivas para os próximos meses están marcadas, segundo o propio Foro, por “grandes incertezas” económicas e políticas. As previsións das diferentes institucións para o conxunto da economía española remarcaron nos últimos meses a inestabilidade actual. A Xunta de Galicia mantén para 2026 unha previsión de crecemento do 1,9%, mentres CaixaBank Research sitúa o avance galego no 2,3% e o Foro Económico de Galicia considera que Galicia superará previsiblemente a barreira do 2%. Os datos do indicador de abril suxiren que esa estimación podería quedar curta se a industria mantén o seu ritmo.
A pregunta que fica no aire é se este modelo de crecemento é o que Galicia precisa para afrontar os desafíos estruturais que a acompañan: o envellecemento demográfico —cun 25,7% da poboación por riba dos 65 anos—, a emigración de mocidade cualificada, a presión sobre os recursos naturais e a urxente transición enerxética. Crecer ao 2,9% nunha economía que segue dependendo de grandes corporacións con sede fóra do país, que non reinviste os beneficios no territorio e que externaliza os custos ambientais e sociais, non é un éxito en si mesmo. É, cando moito, un punto de partida para construír algo mellor: un modelo produtivo máis soberano, máis xusto e máis sustentable.