O indicador favorito da Fed alcanza o nivel máis alto en tres anos e abre a porta a subidas de tipos que lastrarían a competitividade exportadora galega
O Departamento de Comercio dos Estados Unidos publicou este xoves o dato de inflación PCE (Índice de Prezos do Gasto en Consumo Persoal) correspondente ao mes de maio de 2026, e o resultado foi contundente: o indicador preferido da Reserva Federal escalou ata o 4,1% interanual, fronte ao 3,8% de abril, confirmando os prognósticos menos optimistas dos mercados. O PCE subyacente, que exclúe alimentos e enerxía, avanzou do 3,3% ao 3,4%, en liña coas estimacións, pero moi lonxe do obxectivo do 2% fixado polo banco central estadounidense.
O dato, que chega apenas unha semana despois da primeira reunión do FOMC baixo a presidencia de Kevin Warsh —quen substituíu en maio a Jerome Powell—, refuerza a narrativa dunha Reserva Federal que non ten présa para relaxar a política monetaria. De feito, os mercados xa descontaban esta aceleración: as apostas por unha subida de tipos de 25 puntos básicos na reunión de xullo situábanse esta mañá nun 34,2%, fronte ao 8,5% de hai só unha semana, e a probabilidade para setembro alcanzaba o 66,4%, segundo datos de FXStreet.
A Fed mantén os tipos no rango do 3,50%-3,75%, pero o denominado ‘diagrama de puntos’ aprobado na xuntanza do 16-17 de xuño é revelador: desaparece calquera previsión de recorte este ano e abre a porta a unha posible suba, con nove dos dezaoito funcionarios proxectando que a taxa rematará 2026 por encima do nivel actual. O propio banco central elevou a súa previsión de inflación PCE para este ano ao 3,6% no dato xeral e ao 3,3% na subyacente, moi por riba do 2,7% proxectado en marzo.
O PCE de maio está fortemente contaminado polo shock enerxético derivado do conflito en Oriente Medio, que chegou a disparar o Brent ata case 114 dólares por barril no seu pico recente. Con todo, analistas como os de Morningstar apuntan que o mes de maio podería representar o teito da actual vaga inflacionista, dado que os prezos do petróleo caíron con forza en xuño —o Brent cotizaba este xoves en torno aos 73,40 dólares— tras a reapertura do Estreito de Ormuz. Porén, os economistas de Deutsche Bank aínda esperan dúas subidas de tipos este ano, o que situaría a taxa dos fondos federais no 4,1%.
Para Galicia, este escenario non é en absoluto alleo. A economía galega é aberta e fortemente exportadora en sectores como o automóbil, o téxtil, a pesca e a madeira, o que a fai dependente directamente da evolución dos mercados internacionais e das condicións de financiamento. Un dólar forte —o euro debilitouse ata arredor de 1,1355 dólares, o seu nivel máis baixo desde xuño de 2025— ten un efecto paradoxal: mellora a competitividade das exportacións galegas denominadas en euros nos mercados internacionais a curto prazo, pero encarece as importacións enerxéticas e de materias primas, un custo que recae directamente sobre as empresas e, en última instancia, sobre as traballadoras e traballadores.
O encarecemento do crédito é a outra cara da moeda. Tipos altos nos EUA arrastran as rendibilidades dos bonos globais ao alza e dificultan o acceso á financiación para as pemes exportadoras galegas, que xa acusan a presión da inflación de custos. Sectores estratéxicos como a conserva, o naval ou a automoción —con Stellantis Vigo como referente— necesitan condicións de crédito favorables para manter investimentos e plans de expansión exterior nun contexto de incerteza xeopolítica e comercial.
O BCE non é alleo a esta dinámica. O banco central europeo decidiu subir os tipos en 25 puntos básicos a principios de xuño para combater a inflación provocada polo shock enerxético, nunha decisión que comprime aínda máis as marxes das empresas galegas con débeda en euros. As perspectivas de CaixaBank Research sinalan un crecemento do PIB galego do 2,3% para 2026, lixeiramente por baixo da media española, con riscos á baixa asociados precisamente á debilidade exterior e ás tensións comerciais.
A clave para as próximas semanas está no dato de xuño do PCE. Se a baixada do petróleo se traslada aos prezos ao consumo, a Fed podería frear as subidas e o BCE moderar o seu ton. Se non, Galicia enfrontaría un segundo semestre de crédito caro, euro volátil e demanda exterior fráxil: un triplo golpe para as miles de familias traballadoras que dependen das plantas industriais, das lonxas e das fábricas téxtiles que dan vida a esta economía. A política monetaria global non é un asunto de Wall Street: é, tamén, un asunto das rúas de Vigo, Burela e Arteixo.