O Goberno galego aproba un proxecto de lei para declarar como postos de difícil cobertura as 25 vacantes de médicos/as de urxencias no CHUO
O Complexo Hospitalario Universitario de Ourense (CHUO) leva meses a funcionar coa metade do seu cadro médico de urxencias. Das 50 prazas previstas para cubrir o servizo de urxencias hospitalarias, só 25 están ocupadas, e os chamamentos para cubrir as vacantes están a quedar sistemáticamente desertos. En xuño, por exemplo, realizáronse seis convocatorias para cubrir postos, pero só foi atendida unha delas.
Ante esta situación de colapso silenciado, o Consello da Xunta aprobou este martes un proxecto de lei que modifica a Lei 2/2022, do 6 de outubro, de medidas extraordinarias para a provisión de postos de difícil cobertura de persoal estatutario. O obxectivo é incluír as prazas de médico/a de urxencias hospitalarias do CHUO nesa categoría especial, o que permitirá ofrecelas mediante concurso de méritos, sen necesidade de superar unha fase de oposición, valorando unicamente a experiencia e a formación.
Alén diso, o proxecto establece un incentivo específico para quen teña prestado servizos nas urxencias ourensás: cada mes traballado nese centro computará o triplo da puntuación xeral establecida para futuros procesos selectivos ou concursos de traslados. Unha medida que, en teoría, pretende recompensar a fidelidade ao servizo e atraer profesionais cara a un destino que o mercado laboral sanitario non escolle de forma espontánea.
A situación actual nas urxencias do CHUO é insostible. O persoal existente está a soportar cargas de traballo excesivas, cubrindo un servizo para o que non hai suficientes mans. O Servizo Galego de Saúde (Sergas) está a recorrer a contratos de interinidade por acumulación de tarefas e a un programa especial polo que facultativos/as doutras especialidades e áreas prestan apoio puntual. Ademais, as reducións de xornada, as adecuacións de posto e as incapacidades temporais —dereitos lexítimos do persoal— agravan aínda máis a cobertura real dos turnos.
Esta non é a primeira vez que o Sergas recorre a esta fórmula de postos de difícil cobertura. Xa están incluídos nesa categoría os postos de facultativo/a especialista nos hospitais comarcais de Cee, O Barbanza, A Mariña, Monforte de Lemos, Verín, O Barco de Valdeorras e O Salnés, todos eles en zonas con dificultades estruturais para atraer profesionais do sistema público de saúde.
O proxecto de lei deberá tramitarse agora no Parlamento de Galicia antes de entrar en vigor, o que sucederá o día seguinte á súa publicación no Diario Oficial de Galicia.
Xunto a esta iniciativa lexislativa, a Xunta aprobou a semana pasada un paquete de melloras retributivas para o persoal facultativo de urxencias hospitalarias en todas as sete áreas sanitarias. Entre elas, destaca un incremento de dous euros por hora de xornada complementaria con efecto retroactivo desde o 1 de abril de 2026, que eleva a retribución a 34,56 euros a hora, e un novo incremento de tres euros máis en 2027, ata os 37,56 euros. O goberno estima que estas melloras supoñen de media 3.560 euros máis ao ano por cada profesional.
Sen embargo, a pregunta que subyace é por que chegou o sistema a este punto. Que condicións laborais e de conciliación ofrece o Sergas para que postos en hospitais de referencia provincial queden desertos? A resposta require ir máis alá dos parches lexislativos e cuestionar décadas de precarización do sistema sanitario público galego, incapaz de retir e fidelizar o persoal que forma e que despois emigra cara ao sector privado ou cara a outras comunidades con mellores condicións.