A factoría máis produtiva do grupo en Europa contrata 300 operarias mentres aplica un ERE voluntario e mantén o ERTE, nun modelo que os sindicatos critican como precariedade estrutural.
A planta de Stellantis en Balaídos vive unha primavera de contrastes. A factoría viguesa, que en 2025 superou os 559.000 vehículos fabricados para consolidarse como a instalación máis produtiva do grupo Stellantis en toda Europa, protagoniza esta semana o debate sobre a reindustrialización galega e a retención do talento. Porén, baixo o relato do éxito industrial agóchanse tensións laborais que as voces críticas non están dispostas a silenciar.
O pasado 6 de xuño, o Ilustre Colexio Oficial de Enxeñeiros Industriais de Galicia entregou os Premios de Industria e Enerxía de Galicia 2026 no Auditorio Abanca de Santiago. O galardón á traxectoria profesional recaeu en José Luis Alonso Mosquera, director xeral da planta viguesa, nun acto que puxo sobre a mesa unha das grandes alertas do sector: a falta de persoal técnico. “Non haberá reindustrialización en Galicia sen enxeñeiros”, subliñaron desde o colexio organizador, denunciando que Galicia forma profesionais excelentes que con demasiada frecuencia desenvolven a súa carreira fóra da comunidade.
A retención do talento —tanto júnior como sénior— figura xa como un dos grandes retos estratéxicos do ecosistema industrial galego. A Xunta de Galicia traballa nun decreto pioneiro de microcredenciais para o traballo e destinou máis de 360.000 euros a formar a máis dun milleiro de persoas en colaboración co clúster Ceaga, ao que pertence Stellantis Vigo. Desde a visita do conselleiro de Emprego á factoría en 2025, tamén se abordou o compromiso da empresa de aumentar a presenza de mulleres nos distintos niveis profesionais, nun sector historicamente masculinizado.
Sen embargo, o panorama produtivo non está exento de contradición. En xuño de 2026, Stellantis puxo en marcha a través de Adecco un proceso de selección de 300 operarias e operarios de produción para Balaídos. A automoción representa o 15,5% do PIB galego, xera o 30% das exportacións e emprega a máis de 23.900 persoas na rexión. Pero esta nova contratación chega apenas tres meses despois de que a dirección e o comité de empresa acordasen un Expediente de Regulación de Emprego (ERE) voluntario con até 80 baixas durante 2026, e co ERTE prorrogado para todo o ano con até 75 xornadas de suspensión por traballadora.
A CUT, sindicato que se negou a asinar o acordo maioritario respaldado por SIT-FSI, UGT e CC.OO., denuncia que estes 300 postos non son novos empregos, senón “rotación de persoal eventual”. Desde a central sindical aseguran que a empresa aplica un “uso abusivo da eventualidade” para evitar a conversión de contratos temporais en indefinidos, e advirten de que desde 2021 se rexistraron máis de 350 extincións anuais por ERE, incapacidades e renuncias. Segundo a CUT, a produtividade por traballadora pasou de 50 a 73 vehículos entre 2004 e 2023 grazas ao aumento de ritmos, mentres os salarios caeron en termos reais. O resultado: “Traballar na antiga Citroën deixou de ser sinónimo de estabilidade e condicións dignas”. Máis grave aínda, o sindicato denuncia que Stellantis recibiu axudas públicas e concesións de infraestruturas enerxéticas que non se están a traducir en melloras para a clase traballadora, senón en aumento dos beneficios empresariais.
No plano estratéxico, o director da planta asegurou en maio na asemblea anual de Ceaga que o plan industrial de Vigo “permanece inalterable” e avanza na preparación de novos lanzamentos cara a 2030, cunha folla de ruta que inclúe tres novas plataformas multienergía e a ampliación das capacidades do 60% ao 80%, sen peche de instalacións. Vigo seguirá sendo a planta de vehículos comerciais —Berlingo e Rifter— máis importante do grupo, xunto coa produción do Peugeot 2008. Porén, analistas do sector alertan de que a aposta de Stellantis por ampliar capacidade en Turquía e en Arxelia representa unha ameaza directa ao segmento de furgonetas que historicamente sustentou Balaídos. Se a multinacional foi capaz de mover o C4 eléctrico de Madrid a Marrocos, nada impide que esa lóxica se aplique no futuro aos vehículos comerciais vigueses.
A pregunta de fondo segue sen resposta: pode Galicia construír un modelo industrial propio, soberano e xusto a partir dunha factoría que pertence a unha multinacional franco-italoamericana con intereses globais? O debate sobre a reindustrialización non pode limitarse a aplaudir cifras récord de produción. Require falar de condicións laborais dignas, de retención real do talento técnico con salarios competitivos, de paridade efectiva nas cadeas de montaxe e, sobre todo, de que as axudas públicas que sosteñen este xigante industrial reviertan en benestar para as traballadoras e traballadores de Vigo e de toda Galicia.