O Banco de España revisa seis décimas ao alza o IPC previsto para 2026, ameazando o poder adquisitivo das familias e os marxes do tecido produtivo galego
O Banco de España acaba de lanzar un aviso que ningún fogar nin empresa galega pode ignorar: a inflación media prevista para 2026 súbese seis décimas, ata o 3,6%, seis meses despois de que a mesma institución a situara no 3%. O desencadeante é o chamado ‘shock enerxético’ derivado do conflito en Oriente Medio, que está a trasladar o seu impacto con forza cara ás facturas domésticas, aos custos de produción e, en definitiva, ao peto de quen traballa e produce en Galicia.
O gobernador do Banco de España, José Luis Escrivá, presentou esta semana o informe trimestral da institución co diagnóstico: a economía española mantén un crecemento do 2,3% do PIB para 2026 —igual que nas previsións de marzo—, pero ese dato agacha cambios de fondo que preocupan. O propio banco admite que a cifra de crecemento «enmascara cambios nos determinantes do crecemento por efecto de distintos factores que se compensan entre si». En termos concretos: a demanda interna está a frearse, o consumo privado ameaza con recuar e o comercio exterior desacelera.
Para entender o que esta revisión significa para Galicia hai que mirar cara ao mar. A patronal Arvi, que agrupa os armadores do porto de Vigo, xa alertara meses atrás dun encarecemento do combustible superior ao 72% en apenas unha semana, pasando dunha media de 0,533 euros por litro nos primeiros meses de 2026 a rozar o euro nalgúns puntos. A patronal chegou a falar de «risco de paralización do sector pesqueiro» e solicitou ao Goberno central a mobilización do Fondo Europeo Marítimo, de Pesca e Acuicultura (Fempa) para compensar eses sobrecustos. Se a inflación enerxética se afianza no 3,6% anual, as redes volven a apertos que xa coñecemos.
O sector agroalimentario, outro pilar da economía galega, tampouco fica á marxe. O grupo de alimentos e bebidas xa rexistraba en xaneiro de 2026 un incremento do 3,0% respecto ao ano anterior, cunha suba notable no peixe fresco e conxelado. Para as familias galegas, isto tradúcese nunha cesta da compra que leva anos encarecéndose de forma persistente: o prezo de básicos como o leite, o pan ou o peixe subiu un 15% desde 2021, segundo a Federación Galega de Consumidores. O resultado é demoledor en termos sociais: só o 22% dos fogares galegos logra aforrar algo a final de mes, fronte ao 31% da media española.
No plano empresarial, o panorama é heteroxéneo pero preocupante para a maioría do tecido produtivo. As dúas maiores empresas de Galicia, Inditex —con case 16.000 millóns de euros de facturación segundo o informe Ardán Galicia 2026 do Consorcio Zona Franca de Vigo— e Stellantis Vigo, teñen capacidade para absorber ou trasladar presión de custos. O grupo téxtil de Arteixo conta cun notable ‘pricing power’ para repercutir a inflación nos prezos finais sen perder demanda. Pero esa mesma marxe non existe para as miles de pemes e cooperativas que conforman o groso do tecido produtivo galego, especialmente nos sectores pesqueiro, madeireiro e agroalimentario, onde os marxes son estreitos e a dependencia dos custos enerxéticos é estrutural.
O Banco de España tamén avisa de que o crecemento do gasto público superará os límites do Plan Fiscal e Estrutural de Medio Prazo, e que en 2027 as Administracións terán que facer fronte a maiores partidas —entre elas, as prestacións sociais actualizadas polo IPC deste ano— «cun marxe de flexibilidade esgotado». Isto significa que os efectos desta inflación non son só inmediatos: hipotecan tamén os recursos públicos futuros.
A boa nova, se é que a hai, é que o propio banco prevé que a inflación moderará ata o 2,6% en 2027, grazas a unha caída esperada dos prezos enerxéticos. Pero ese horizonte de mellora só se materializará se o conflito de Oriente Medio non se enquista. De momento, a incerteza manda.
Desde esta redacción insistimos: a resposta non pode ser resignación nin confiar en que os mercados se autocorrexan. Galicia precisa políticas activas de protección do poder adquisitivo das clases traballadoras, un maior impulso ás enerxías renovables propias —onde o país ten vantaxes competitivas evidentes— e un tecido produtivo baseado na cooperación e no valor engadido local, non na dependencia dos vaivéns dos mercados enerxéticos globais. A factura de Oriente Medio non a deben pagar as traballadoras e os traballadores galegos.