A patronal turística presenta hoxe o balance do segundo trimestre de 2026 e as previsións para o verán, nun contexto marcado polo conflito en Oriente Medio e a suba de custos enerxéticos.

A alianza empresarial turística Exceltur presenta este martes 14 de xullo o seu informe Perspectivas Turísticas co balance do segundo trimestre de 2026 e as previsións para a temporada estival. O documento chega nun momento de luces e sombras para o sector: España benefíciase dun “efecto refuxio” polo conflito en Oriente Medio, mais as empresas sofren unha suba notable de custos que comprime as marxes. Para Galicia, cuxa economía costeira e interior depende en boa medida da actividade turística, as cifras e os escenarios previstos terán consecuencias directas sobre o emprego e a facturación do verán.

O efecto refuxio e os seus límites

Exceltur ten recoñecido nas súas últimas análises que o PIB turístico real de España crecerá un 2,5% en 2026, cunha revisión ao alza respecto á previsión inicial de xaneiro, que se situaba no 2,4%. Esta corrección ao alza baséase fundamentalmente no desvío de fluxos turísticos internacionais cara a España como consecuencia da inestabilidade na rexión do Mediterráneo Oriental. Segundo a propia organización, a zona de conflito representou en 2025 un destino de 181 millóns de turistas, dos cales case 47 millóns procedían de mercados europeos. Parte desa demanda está a redirixirse cara a destinos seguros do sur de Europa, entre os que España ocupa un lugar preferente.

En termos monetarios, Exceltur estima que este trasvase de viaxeiros achegará 4.239 millóns de euros adicionais á economía española. Con esa inxección, o PIB turístico nacional alcanzaría os 227.157 millóns de euros, equivalentes ao 12,8% do total da economía. De se confirmar este escenario, o turismo responsabilizaríase do 15,9% de todo o crecemento económico previsto para España no conxunto do ano.

A cara oculta: custos, marxes e traballo precario

Porén, este relato de éxito agacha contradicións estruturais que este diario non pode ignorar. O propio Exceltur recoñece que os incrementos de custos enerxéticos derivados do conflito terán un impacto de 4.045 millóns de euros que erosionará a rendibilidade das empresas turísticas. O petróleo subiu un 9%, a enerxía un 8,1% e os subministros un 7%. Estes custos trasládanse parcialmente aos prezos, mais tamén á redución de beneficios e, en moitos casos, á presión sobre as condicións laborais do persoal, maioritariamente feminizado e con alta temporalidade. O vicepresidente executivo de Exceltur, Óscar Perelli, chegou a declarar que “a guerra é o peor inimigo do turismo”, recoñecendo a gran incerteza que rodea estas previsións.

O informe tamén sinala que as previsións de verán do ministro Jordi Hereu apuntan á chegada de 43 millóns de turistas internacionais entre xuño e setembro, cun crecemento do 6% e un gasto total estimado de 64.000 millóns de euros, un 10% máis que en 2024. Porén, o maior volume de visitantes non implica necesariamente mellores condicións para as traballadoras e traballadores do sector nin para os territorios que os acolle.

Que implica isto para Galicia

Para Galicia, estas cifras teñen unha lectura ambivalente. O país atópase nun segmento diferente ao dos grandes destinos de sol e praia que máis se benefician do efecto refuxio. Os destinos de interior e do norte, incluído o conxunto da España Verde, rexistraron no pasado trimestres de moderación relativa. O propio informe de xullo de 2025, que serve de referencia metodolóxica, xa identificaba “moderación compartida por Galicia na España Verde”. Neste contexto, as previsións do sector hoteleiro para o verán de 2026 sinalan que a conectividade aérea crecerá un 6,1% entre xullo e setembro, impulsada especialmente polo Reino Unido e Italia, mercados con notable presenza no turismo galego.

A desconcentración territorial que prevé Turespaña, coa que as comunidades autónomas non principais experimentarán taxas de crecemento superiores en facturación, pode supor unha oportunidade para Galicia. Mais aproveitar esa oportunidade esixe algo que o modelo turístico dominante non garante: inversión pública en infraestruturas, prezos accesibles para a poboación local, ordenación do territorio costeiro e condicións laborais dignas para un sector que, lonxe de ser motor de benestar automático, reproduce con frecuencia precariedade e estacionalidade.

Un modelo a debate

O informe de hoxe de Exceltur chegará con datos frescos do segundo trimestre, mais o marco estrutural está claro: o turismo consolídase como o principal motor do PIB español, achegando case o 16% do crecemento nacional, mentres os territorios que o sustentan —as súas costas, os seus montes, os seus pobos— seguen sen recibir un retorno equitativo. A soberanía galega sobre o propio modelo turístico, a aposta pola calidade fronte á masificación e a protección das comunidades locais ante a presión do capital hoteleiro e as plataformas de aluguer turístico son as preguntas que as cifras de Exceltur non responden, pero que este país si debe formular.