A actualización do WEO de xullo confirma a traxectoria descendente da economía global, con efectos directos sobre as exportacións industriais e pesqueiras galegas.
O Fondo Monetario Internacional (FMI) publicou este martes 8 de xullo a súa actualización semestral das Perspectivas da Economía Mundial —o World Economic Outlook Update—, e as cifras non deixan marxe para o optimismo. O organismo proxecta un crecemento global do 3,1% para 2026, nunha revisión que confirma a traxectoria descendente iniciada coa súa edición de abril, cando a eclosión do conflito bélico en Oriente Medio empuxou ao organismo a recortar as súas previsións en 0,2 puntos porcentuais respecto ao informe de xaneiro. Aquela cifra queda xa moi lonxe dos rexistros recentes do 3,4% de 2024-2025 e do promedio histórico do 3,7% do período 2000-2019.
A orixe do deterioro ten nome propio: o shock enerxético derivado do bloqueo do Estreito de Ormuz, polo que circula aproximadamente o 20% do subministro mundial de petróleo e gas natural licuado. A guerra en Oriente Medio, segundo o economista xefe do FMI, Pierre-Olivier Gourinchas, “detivo o momentum” dunha economía que viña de experimentar un sólido ritmo de expansión e que, sen o conflito, tería visto revisadas ao alza as súas previsións. Pola súa banda, a inflación mundial dispárase ao 4,4% en 2026, seis décimas por riba do previsto en xaneiro, impulsada polo encarecemento do petróleo, o gas e os fertilizantes.
Europa sofre con especial intensidade este segundo shock enerxético en menos de cinco anos. A Comisión Europea xa recortou en maio o crecemento da UE ao 1,1% e elevou a previsión de inflación ao 3,1%, un punto porcentual máis do estimado anteriormente. A zona euro medra agora un exiguo 1,1%, e España, malia resistir mellor ca a media europea, verá rebaixado o seu PIB ao 2,2%, tres décimas menos do previsto. O Banco Central Europeo mantén abertas todas as opcións ante o dilema de combater a inflación sen afogar o crecemento, mentres os mercados descuentan posibles subidas de tipos ao longo do ano.
Para Galicia, a combinación destes factores é especialmente prexudicial. A comunidade conta cunha estrutura exportadora intensiva en industria e pesca, dous sectores directamente expostos á desaceleración da demanda global e ao encarecemento dos custos de produción. A contracción prevista do comercio mundial e o debilitamento da demanda externa lastran as exportacións, e a economía galega —aberta e orientada cara a mercados europeos e lusófonos— non pode escapar a esa dinámica. O sector do automóbil, con Stellantis Vigo como vértice dunha complexa cadea de valor, está especialmente sensible á evolución da confianza dos consumidores europeos e á presión sobre os custos enerxéticos da fabricación.
O sector pesqueiro, outro dos piares da economía produtiva galega, tamén enfronta dificultades. O encarecemento dos combustibles —a flota pesqueira galega é intensiva en gasóleo— comprime directamente as marxes das empresas armadoras e das cooperativas de pescadoras. Ao mesmo tempo, a menor demanda internacional de produtos do mar en mercados como os asiáticos ou o estadounidense ameaza os volumes de exportación. Empresas como Pescanova ou as cooperativas do sector sufren xa o impacto dun custo operativo en ascenso que o mercado non sempre pode absorber.
O panorama financeiro tampouco axuda. A presión inflacionaria derivada do shock enerxético reduce o marxe dos bancos centrais para baixar tipos de xuro, encarecendo o crédito para empresas e familias. Para as pemes galegas —columna vertebral do tecido produtivo do país—, o acceso á financiación a custos razoables é unha condición de supervivencia. Neste contexto, a dependencia enerxética de Galicia dos combustibles fósiles —coa refinería da Coruña e a regasificadora de Mugardos como nós críticos— constitúe unha vulnerabilidade estrutural que o shock de 2026 volve poñer en evidencia.
Cumpría preguntarse por que este escenario se repite con tanta facilidade. A resposta ten que ver con eleccións políticas: Galicia segue sen aproveitar o seu enorme potencial en enerxías renovables. Mentres España duplicou a súa potencia eólica nas últimas dúas décadas, Galicia apenas creceu un 25%, e a previsión para 2026 non supera os 118 MW adicionais. A dependencia estrutural do petróleo e o gas non é un accidente: é o resultado de políticas que priorizaron os intereses das grandes corporacións enerxéticas fronte á soberanía e á resiliencia do país.
O FMI advirte de que os riscos son “firmemente á baixa”, e inclúe entre eles unha posible escalada da guerra, novas tensións comerciais ou unha reavaliación das expectativas en torno á intelixencia artificial. Fronte a esa incerteza, o que necesita Galicia non son análises tecnocráticas senón decisións políticas valentes: acelerar a transición enerxética, apoiar as cooperativas e as empresas de economía social, e reclamar dos gobernos central e europeo instrumentos que protexan o tecido produtivo e as traballadoras dun territorio que, unha vez máis, sufre as consecuencias dun modelo global que non deseñou.