O orzamento federal alemán de 2026 dispara o gasto militar un 32,7% mentres descarga a factura sobre a cidadanía traballadora. Galicia observa con cautela un rebote industrial que pode non chegar a tempo.
O goberno alemán presidido polo canciller Friedrich Merz deu un golpe de timón orzamentario que está a redeseñar o mapa do Estado do benestar na principal economía europea. O orzamento federal de 2026, aprobado polo Bundestag, asigna 82.700 millóns de euros ás forzas armadas —un 32,7% máis que o ano anterior—, mentres recorta case 40.000 millóns en sanidade e prestacións sociais ata 2030. A paradoxe é evidente e inquietante: endebedamento sen límites para a defensa, tijera para o estado social.
Os números non deixan lugar á dúbida. O orzamento total ascende a 524.500 millóns de euros, dos cales o gasto militar representa xa o 15,76% do total. Se se lle suman os fondos especiais da Bundeswehr fóra do orzamento regular, o gasto en defensa acada os 108.000 millóns de euros en 2026. O obxectivo, declarado abertamente por Berlín, é converter Alemaña no exército convencional máis potente de Europa, coa vista posta nun gasto militar equivalente ao 3,56% do PIB en 2029.
A factura páganla, como sempre, as clases populares. A coalición de democristianos e socialdemócratas acordou recortes sanitarios que afectan directamente aos fogares: elimínase a cobertura gratuíta da seguridade social para cónxuxes que non cotizan, agás para familias numerosas, persoas con discapacidade e coidadoras de dependentes. O resto deberá aportar un mínimo do 2,5% dos ingresos do asegurado. Ademais, redúcense as axudas aos desempregados de longa duración e reformase o sistema de pensións cara a modelos de capitalización privada, nun xiro que ampliará a fenda entre ricos e pobres. As prestacións por desemprego xa foron recortadas en 1.500 millóns respecto ao exercicio anterior.
O canciller Merz prometeu un «verán de reformas», e parece que o cumpre: desgravacións fiscais de 10.000 millóns no IRPF para rendas baixas e medias, extensión dos contratos temporais ata os 48 meses, e flexibilización da protección fronte ao despedimento para traballadores con ingresos elevados. O retrato resultante é o dunha Alemaña que privatiza os riscos sociais ao tempo que socializa os custos do rearme.
Para Galicia, o escenario é complexo e merece análise crítica. A reactivación industrial alemá —impulsada pola demanda militar e de infraestruturas— xera expectativas de repunte nos pedidos de bens industriais e de automoción. Os indicadores industriais alemáns amosaron unha clara reactivación nos meses finais de 2025, liderada precisamente polos sectores de defensa e maquinaria pesada. Para a planta de Stellantis en Vigo, primeiro fabricante de automóbiles de España por volume de produción, calquera mellora da demanda industrial alemá pode traducirse en pedidos de furgonetas e vehículos comerciais.
Non obstante, sería inxenuo ler este escenario sen as súas contradición. A reactivación alemá está ancorada no rearme, non na demanda de consumo. O goberno federal recoñece que as exportacións alemás caeron un 0,3% en 2025, terceiro ano consecutivo de descensos, afectadas polos aranceis estadounidenses, a apreciación do euro e a competencia china. A transición cara a vehículos eléctricos, na que China lidera mercado e produción, segue sendo a maior ameaza estrutural para o complexo industrial galego-europeo. O propio sector da automoción alemá —primeiro cliente histórico do tecido de compoñentes galego— atravesa unha reconversión profunda e dolorosa.
Dende a perspectiva da soberanía e xustiza social que defende este xornal, os orzamentos de Merz son un modelo do que non debería copiarse: deuda pública billonaria destinada ao complexo militar-industrial, mentres se recortan os servizos que sostén a vida cotiá das clases traballadoras. O debate que apunta Berlín —quen paga o rearme europeo: impostos progresivos, débeda común ou recortes sociais?— debería estar tamén no centro da axenda política galega e europea.
Galicia non pode ser un observador pasivo deste proceso. A dependencia industrial da nosa economía respecto dos ciclos alemáns esixe diversificación cara a sectores de maior valor engadido, economía circular e enerxías renovables. O rebote alemán, se chega, chegará primeiro ás grandes corporacións. As traballadoras e traballadores galegos, como os alemáns, son os últimos en beneficiarse e os primeiros en cargar coa factura.