O mercado laboral español suma 621.925 traballadores nos primeiros seis meses do ano cunha taxa interanual do 2,8%, a máis alta desde maio de 2023

O número de persoas afiliadas á Seguridade Social en España alcanzou en xuño de 2026 unha nova cota máxima histórica: 22.466.339 ocupados, superando así a barreira dos 22,4 millóns tras incorporar 128.533 novos cotizantes só no último mes. Na primeira metade do ano, a afiliación creceu en 621.925 persoas, e a taxa de variación interanual sitúase nun 2,8%, o ritmo de creación de emprego máis elevado desde maio de 2023.

Trátase dun dos mellores meses de xuño da serie histórica, só superado polos mesmos períodos de 2005 e de 2021, este último en plena desescalada da pandemia da COVID-19. Desde o punto de vista estructural, o dato consolida 65 meses consecutivos de creación neta de emprego no conxunto do Estado.

A nivel europeo, os datos sitúan a España nunha posición destacada: segundo o Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións, o país aportou o 54,5% do emprego creado na Unión Europea no primeiro trimestre de 2026. Desde 2018, o número de traballadores e traballadoras creceu un 13,8% en España, fronte ao 6,6% de Francia, o 4,7% de Italia ou o 2,1% de Alemaña, cando a media comunitaria se sitúa no 5,2%.

**As mulleres, motor do crecemento**

Unha das lecturas máis significativas dos datos é o maior dinamismo do emprego feminino respecto ao masculino. As mulleres afiliadas superan xa os 10,6 millóns, con 291.371 máis que hai un ano. Desde 2018, o emprego feminino medrou un 21%, fronte ao 15,8% dos homes. As mulleres representan xa o 47,3% do total de ocupados, máis dun punto porcentual máis que en 2018, un avance que, aínda que insuficiente para acadar a paridade real, reflicte cambios estruturais no mercado laboral.

Non obstante, desde unha perspectiva crítica, cómpre sinalar que a feminización do emprego non vai necesariamente acompañada dunha distribución equitativa de condicións laborais. A parcialidade involuntaria, a brecha salarial ou a concentración feminina en sectores de baixos salarios seguen a ser realidades que os datos agregados de afiliación non capturan con suficiente precisión.

**Menos temporalidade, máis contratos indefinidos**

Desde xuño de 2021, a reforma laboral impulsou un cambio notable na estrutura contractual: hai case 4,9 millóns máis de traballadores con contrato indefinido e case dous millóns menos con contrato temporal. A taxa de temporalidade caeu ao 12,3%, desde o 27,9% de 2021 e o 31,5% de 2018. Entre os menores de 30 anos, o descenso é aínda máis acusado: do 51,1% ao 20,6%.

Son cifras que apuntan a un mercado laboral con máis estabilidade formal, aínda que a precariedade estrutural —subemprego, baixos salarios, economía de plataformas— require análise máis profunda que a que ofrecen os indicadores de afiliación.

**Sectores con maior crecemento**

Por actividade, os sectores con maior incremento interanual son as actividades de edición, radiodifusión e produción de contidos (+7,44%), as actividades inmobiliarias (+6%) e a construción (+5,6%). No réxime xeral, agricultura, gandería, silvicultura e pesca rexistrou un crecemento do 7,5%, un dato especialmente relevante para a economía galega, onde estes sectores teñen un peso estratéxico significativo.

Entre os traballadores autónomos —que suman xa 3.472.460—, destaca o forte crecemento no sector enerxético (+16,7%) e nas telecomunicacións e programación informática (+12,2%), o que reflicte a transformación estrutural cara a actividades de maior valor engadido, aínda que tamén con riscos de precarización encuberta a través de falsas autonomías.

**Perspectiva galega**

Se ben os datos publicados corresponden ao conxunto do Estado, a evolución do mercado laboral en Galicia tende a seguir pautas similares, con matices propios derivados do peso do sector primario, da industria transformadora e dun tecido produtivo baseado en pemes e cooperativas. O comportamento do emprego en sectores como a pesca, a gandería ou a construción naval —cruciais para a economía galega— merece un seguimento específico por parte das institucións autonómicas, especialmente do IGE e do IGAPE, para avaliar en que medida estas tendencias se traducen en melloras reais para a clase traballadora do país.